Subscribe via RSS Feed
Εκτυπώστε το Εκτυπώστε το

ΕΛΕ. Ένα βήμα μπρος ή κατρακύλα στον γκρεμό



Στην αρχή, όταν πρωτοδιατυπώθηκε η πρόταση για την δημιουργία της επιτροπής λογιστικού ελέγχου του δημόσιου χρέους, φάνηκε εκ πρώτης όψεως ότι μπορούσε να αφορά και ζητήματα τακτικής. Αφορά δηλαδή την ανάγκη κατανόησης, από την μεριά της εργατικής τάξης, αλλά και ευρύτερων στρωμάτων που πλήττονται από την λαίλαπα της επίθεσης της ελληνικής κυβέρνησης,  του προβλήματος του χρέους και πώς αυτό θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί καλύτερα. Και όσο η άποψη αυτή εκπορευόταν από κύκλους αστών οικονομολόγων ή μικροαστικά καθηγητικά μαυσωλεία δεν είχε και τόσο μεγάλη σημασία. Όταν όμως αυτό αρχίζει να γίνεται έμμονη ιδέα σε μαρξιστικούς κύκλους και οργανώσεις το ζήτημα παίρνει άλλο χαρακτήρα.

Πραγματικά είναι απορίας άξιον πώς μια σειρά οργανώσεις, που μέχρι χθες υπεράσπιζαν με πάθος την άρνηση πληρωμής του χρέους, υποχώρησαν σήμερα στην προώθηση μιας αμφισβητούμενης υπόθεσης όπως είναι η ΕΛΕ. Τι συμβαίνει; Γιατί όλα αυτά τα ζικ-ζακ και οι απότομες στροφές στις πολιτικές θέσεις, οι οποίες αντί να ξεκαθαρίζουν προκαλούν μεγαλύτερη σύγχυση στους οπαδούς τους;

Τίποτε, όμως, δεν είναι παράξενο. Φαίνεται πως όπως στην αρχή μπήκαν χωρίς κατανόηση στο ζήτημα της υπεράσπισης της άρνησης πληρωμής χρέους, έτσι και σήμερα προσπαθούν να μας πείσουν να προπαγανδίσουμε μια θέση χωρίς καν να μπαίνουν στο κόπο να εξηγήσουν αν αυτό αφορά ζητήματα τακτικής η στρατηγικής. Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να καταλάβουμε μόνοι μας τι συμβαίνει.

Το μονοσέλιδο που κυκλοφόρησαν λίγο καιρό πριν ξεκινήσουν την προσπάθεια για τη δημιουργία επιτροπής λογιστικού ελέγχου, θα μας βοηθήσει για μια προσέγγιση.

Στην πρώτη παράγραφο παίρνουμε μια ιδέα. Γράφουν: «η τρέχουσα πολιτική της ΕΕ και του ΔΝΤ για την αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους έχει επιφέρει μεγάλο κοινωνικό κόστος στην Ελλάδα. Κατά συνέπεια ο ελληνικός λαός έχει δημοκρατικό δικαίωμα να απαιτήσει πλήρη πληροφόρηση όσον αφορά το χρέος που είναι δημόσιο, η εγγυημένο από το κράτος».

Εδώ το ζήτημα τακτικής είναι φανερό, κανένας δεν μπορεί να διαφωνήσει. Όσο μεγαλώνει το «κοινωνικό κόστος» τόσο περισσότερες μάζες, από όλες τις κοινωνικές τάξεις που πλήττονται από τα μέτρα, θα μπαίνουν στον αγώνα, με το δημοκρατικό δικαίωμα να απαιτήσουν να μάθουν πως δημιουργήθηκε αυτό το χρέος. Είναι όμως έτσι;

Για να το καταλάβουμε πρέπει να παραθέσουμε τη δεύτερη παράγραφο ολόκληρη.

«Ο σκοπός της ΕΛΕ θα είναι η εξακρίβωση των αιτίων του δημόσιου χρέους, των όρων με τους οποίους έχει συναφθεί, καθώς και η χρήση των δανείων. Στη βάση των συμπερασμάτων της η ΕΛΕ θα διαμορφώσει κατάλληλες προτάσεις για την αντιμετώπιση του χρέους, συμπεριλαμβανομένου του χρέους που θα αποδειχτεί παράνομο, μη νομιμοποιημένο, ή απεχθές. Η επιδίωξη της ΕΛΕ θα είναι να συνδράμει την Ελλάδα ώστε να λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα για να αντιμετωπίσει το βάρος του χρέους, επιτρέποντας παράλληλα στη χώρα να διαπραγματευτεί καλύτερα με τους πιστωτές της. Τέλος η ΕΛΕ θα επιχειρήσει να διαπιστώσει ευθύνες για τις προβληματικές συμβάσεις χρέους».

Εδώ πια είναι φανερό! Η τακτική υποχώρησε σε στρατηγική και μαζί με αυτήν η ιδεολογία κατρακύλησε στην υπεράσπιση της αστικής οικονομίας και κατ’ επέκταση στην υπεράσπιση της αστικής ιδεολογίας. Το χρέος υπάρχει! Πρέπει να το αναγνωρίσουμε! Θα πρέπει απλώς να λάβουμε τα κατάλληλα μέτρα για να αντιμετωπίσουμε το βάρος του. Αρκεί να εξακριβωθούν τα αίτιά του έτσι ώστε να μπορέσουμε, με κατάλληλες προτάσεις, να το αντιμετωπίσουμε. Η ΕΛΕ μπορεί να μας συνδράμει έτσι ώστε να διαπραγματευτούμε καλύτερα με τους πιστωτές μας.

Θαυμάσιος προβληματισμός! Ποιος μπορεί να μας εξηγήσει, όμως, πού διαφέρει αυτή η προβληματική από τις φωνές μερίδας αστών, αλλά και αστών οικονομολόγων τύπου Βεργόπουλου που διαφωνούν με την πολική του ΓΑΠ; Πού διαφέρει αυτός ο προβληματισμός από τις παροτρύνσεις – προτάσεις ρεφορμιστών, τύπου Δραγασάκη ή Μηλιού, περί δυνατότητας αποπληρωμής του χρέους μέσω αναδιαπραγμάτευσης?

Αλήθεια η κρίση χρέους που μαστίζει σήμερα την καρδιά του ανεπτυγμένου καπιταλισμού πρέπει να αντιμετωπιστεί με έλεγχο, έστω και δημόσιο, επειδή επιφέρει «μεγάλο κοινωνικό κόστος» στους λαούς του;  Η επόμενη παράγραφος δεν μας βοηθάει και πολύ για να καταλάβουμε. Μένει μόνο στις διαπιστώσεις γεγονότων και όχι στην ανάλυση των αιτίων.

Η πραγματικότητα είναι ότι ναι! Όσα «μέτρα» και αν παρθούν δεν θα «καταφέρουν να καθησυχάσουν τις χρηματοπιστωτικές αγορές», ούτε τα «επιτόκια δανεισμού θα πέσουν», γιατί το πρόβλημα είναι ακριβώς εκεί. Είναι στις χρηματοπιστωτικές αγορές που δεν πρόκειται να ησυχάσουν. Το πρόβλημα βρίσκεται ακριβώς στο τεράστιο πλεόνασμα πλασματικού χρήματος που απομυζεί κάθε ικμάδα από το σύστημα και αφαιρεί κάθε δυνατότητα παραγωγικής ανάπτυξης. Η ανάγκη κερδοφορίας αυτού του τέρατος σπρώχνει λαούς ολόκληρους στον όλεθρο, αναγκάζοντάς τους να καταθέτουν στο βωμό της εξυπηρέτησης του χρέους, το σύνολο της παραγωγικής τους δύναμης μαζί με το σύνολο των πλουτοπαραγωγικών πηγών τους. Και αυτό γίνεται αδιαφορώντας αν αυτό τους οδηγεί στην καταστροφή. Αδιαφορώντας ακόμα αν με αυτό τον τρόπο συμπαρασύρει, μέσω της ύφεσης, και τον εαυτό του στον γκρεμό. Η κρίση χρέους εκδηλώνεται σήμερα για άλλη μια φορά, σε ένα πολύ μεγαλύτερο επίπεδο, σαν μια κρίση πλεονάσματος κεφαλαίου που συνυπάρχει με όλο και μεγαλύτερο πλεόνασμα εργασίας. Όσο αυτά τα δύο δεν μπορούν να συνδυαστούν στην παραγωγή τόσο τα δεινά και το « κοινωνικό κόστος» θα μεγαλώνει. Το δίλημμα που μπαίνει στην εποχή μας είναι για άλλη μια φορά ξεκάθαρο. Ή το πλεονασματικό κεφάλαιο θα καταστρέψει την εργασία και τις παραγωγικές δυνάμεις ή η εργασία θα διαγράψει το κεφάλαιο. Όλοι οι άλλοι δρόμοι οδηγούν απλώς την κοινωνία σε αυταπάτες.

Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι στην εποχή μας δεν χρειάζονται τακτικές, ίσα- ίσα μάλιστα. Την εποχή που τα οράματα της εργατικής τάξης έχουν καταρρεύσει, οι αστικοδημοκρατικές αυταπάτες της δεν έχουν ξεπεραστεί και οι ηγεσίες της είναι διαβρωμένες απ’ το ρεφορμισμό, τα ζητήματα τακτικής είναι κυρίαρχα. Η υπεράσπιση όλων των αστικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων της που σήμερα καταπατούνται βάναυσα από το κεφάλαιο δεν μπαίνει καν σε συζήτηση. Από αυτό όμως, μέχρι το να ελπίζουμε ότι υπάρχει η πιθανότητα, πληρώνοντας οποιοδήποτε τμήμα του χρέους αποφασίσει η ΕΛΕ, μπορεί να ξαναμπούμε στις αγκάλες της ανάπτυξης, τότε ναι, καλλιεργούμε αυταπάτες.

Χαρακτηριστικό αυτής της σύγχυσης είναι η προ τελευταία παράγραφος του φυλλαδίου. Αναφέρει συγκεκριμένα.

«Για να επιτύχει το στόχο της η ΕΛΕ θα πρέπει να έχει πλήρη πρόσβαση στις συμβάσεις δημόσιου χρέους των τελευταίων τεσσάρων δεκαετιών, συμπεριλαμβανομένων των εκδόσεων ομολόγων, αλλά και διμερούς, πολυμερούς, ή άλλης μορφής χρέους και κρατικών υποχρεώσεων. Θα πρέπει να έχει τις απαραίτητες αρμοδιότητες για να απαιτεί σχετικά έγγραφα, να καλεί δημόσιους λειτουργούς σε κατάθεση και να εξετάζει τραπεζικούς λογαριασμούς στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Θα πρέπει τέλος, να της δοθεί επαρκές χρονικό διάστημα για να μελετήσει τις συμβάσεις και να εξάγει το πόρισμα της».

Λαμπρά!!! Μόνο που ορισμένα ερωτήματα που χρειάζονται απάντηση αναφύονται αυτονόητα απ’ όλη αυτή την καθηκοντολογία της ΕΛΕ.

Το πρώτο ερώτημα που προκύπτει αβίαστα είναι ότι η κυβέρνηση του ΓΑΠ δεν πρόκειται να προχωρήσει στην ίδρυση μιας τέτοιας επιτροπής. Πιστεύω ούτε καμία άλλη κυβέρνηση που δεν θα αισθάνεται την καυτή ανάσα του κινήματος στο σβέρκο της. Άρα συμπερασματικά μόνο μια κυβέρνηση με πιεστική εντολή από μια εξεγερμένη κοινωνία που απαιτεί δικαιοσύνη μπορεί να τη δημιουργήσει. Και προς θεού μην νομισθεί εδώ ότι μιλάμε για μια επαναστατική κυβέρνηση, αυτό μπορεί να πραγματοποιηθεί και κάτω από μια αμιγώς αστική κυβέρνηση. Μια απάντηση σ’ αυτό είναι αναγκαία.

Ερώτημα δεύτερο. Πόσος χρόνος πιστεύουμε ότι θα χρειαστεί η επιτροπή για να πραγματοποιήσει όλον αυτό τον άθλο των καθηκόντων της, ένα, δύο, τρία η και περισσότερα χρόνια; Και επειδή η απάντηση δεν είναι εύκολη, προκύπτει αμέσως το τρίτο ερώτημα.

Μέχρι η επιτροπή να βγάλει το πόρισμά της, θα συνεχίσουμε να πληρώνουμε τα χρέη μας; Οι πιστωτές μας θα έχουν την υπομονή να περιμένουν ή θα μας πιέζουν αφόρητα για την αποπληρωμή τους; Και αν ναι, θα κάνουμε στάση πληρωμών περιμένοντας να βγει η απόφαση;

Ερώτημα τέταρτο. Μετά το πόρισμα της ΕΛΕ, και με όποιο ποσό αποφασίσει αυτή ότι πρέπει να πληρώσουμε επειδή δεν είναι απεχθές, με ποιο πρωτογενές πλεόνασμα θα μπορέσουμε να κάνουμε «διαπραγμάτευση με τους πιστωτές μας» για να το αποπληρώσουμε; Και μην αρχίσουμε εδώ να βυζαντινολογούμε ότι, παράδειγμα, με τόσο ποσοστό ανάπτυξης, θα έχουμε τόσο ποσοστό πλεονάσματος, γιατί τότε πρέπει να μας εξηγήσουν πώς και σε πόσο χρόνο θα πραγματοποιηθεί αυτή η ανάπτυξη.

Τέλος και με βάση όλα τα παραπάνω, προκύπτει όχι μόνο ερώτημα, αλλά και απορία ταυτόχρονα. Γιατί θα πρέπει να πέσουμε σε όλο αυτό τον τακτικισμό; Γιατί δεν μπορούμε να προπαγανδίζουμε στην εργατική τάξη και στην κοινωνία γενικότερα την άρνηση πληρωμής του χρέους, αλλά να την οδηγούμε να ψάχνει να βρει ποιο είναι το επαχθές; Αν αυτό δεν είναι οπισθοχώρηση τότε τι είναι; Η δικαιολογία ότι αυτό χρησιμοποιείται σαν σκαλοπάτι για την ανάπτυξη της συνείδησης της εργατικής τάξης μόνο γέλια μπορεί να προκαλέσει, όταν κινήματα όπως το «Δεν πληρώνω δεν πληρώνω» ξεφυτρώνουν παντού σαν ραπανάκια.

Όσοι προτείνουν τέτοιες προπαγανδιστικές τακτικές πιστεύοντας ότι η εργατική τάξη είναι συγχυσμένη ας κοιτάξουν το καθρέπτη τους. Δεν θα απογοητευτούν γιατί στο πρόσωπο τους θα γνωρίσουν το μέγεθος της σύγχυσης της εργατικής τάξης. Όσες αυταπάτες έχει η εργατική τάξη πιστεύοντας ότι το σύστημα έχει μέλλον, άλλες τόσες αυταπάτες έχουν και αυτοί που της προτείνουν να βρει το επαχθές χρέος, να το σβήσει και να πληρώσει το υπόλοιπο, γιατί πιστεύουν ότι ο καπιταλισμός έχει τη δυνατότητα σήμερα να αναπτύξει παραπέρα της παραγωγικές δυνάμεις. Οι άνθρωποι βρίσκονται ακόμα πιο πίσω και απ’ τον Κέινς, όταν έλεγε ότι είναι προτιμότερο να φτωχύνουν εκατό τραπεζίτες, παρά εκατό εκατομμύρια πληθυσμού .

Θ.Α

Share

Category: Χωρίς κατηγορία



Σχόλια (5)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. Ο/Η markos λέει:

    Οι πραγματικοί Μαρξιστές,στην τακτική τους βάζουν στόχους σε αντιστοιχία με τις ταξικές δυνατότητες.
    Οι Αριστεριστές βάζουν στόχους εξωπραγματικούς και μετά τους παραξοφαίνεται που μένουν απομονωμένοι.

  2. Ο/Η Kώσταs λέει:

    Mαs φάγανε οι συζητήσειs και η επέλαση των βαρβάρων συνεχίζεται,μέχρι τελικήs πτώσηs τηs κοινωνίαs.Oποιοs παρακολουθεί την κοινωνία ,βλέπει ότι πάει προs τον φασισμό και όχι πρόs την αριστερά.Αυτήν την στιγμή μαs ζητάνε να δώσουμε γη και ύδωρ για ένα χρέοs που κάποιοι το δημιουργήσανε χωρίs την έγκριση του λαού,με παράνομο τρόπο,πληρώνουμε τιs λαμογιέs κάποιων.Η ΔΕΛΕ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΛΕ,θα μπορούσε να είναι ένα κίνημα που θα απαιτούσε να μάθει(με νόμιμο τρόπο)όλη την αλήθεια για αυτό το χρέοs,που ξέρουμε ότι είναι παράνομο,αποκαλύπτονταs όλα τα λαμόγια που μαs το φορτώσανε.»Νόμιμα»μαs ζητάνε να το πληρώσουμε.Σύμφωνα με τουs δικούs τουs νόμουs θα αποδειχτεί ότι δεν έχουν το δικαίωμα να το ζητάνε.Δεν θα λύσει μαγικά τα προβλήματα.Η Ελλάδα θα σωθεί,αν ξυπνήσει ο λαόs,αλλά αν περιμένουμε αυτό ,θα περιμένουμε πάρα πολλά χρόνια.Είναι μια κίνηση προs την σωστή κατεύθυνση,χρειάζονται πολλέs άλλεs.Aλλά ούτε αυτή δεν υπερασπίζονται οι αριστεροι.Είμαστε άξιοι τηs μοίραs μαs.Aμπελοφιλοσοφία μια ζωή και η κοινωνία οδηγείται στα τάρταρα.Καληνύχτα Ελλάδα……….

  3. Ο/Η andreas.360 λέει:

    Που είδες να ξεφυτρώνουν σαν ραπανάκια κινήματα τύπου «Δεν πληρώνω» και δεν τα είδα έγώ. Η ΕΛΕ κατα τη γνώμη μου – αν ποτέ πραγματοποιηθεί – είναι ένα σωστό βήμα προς την αφύπνηση ενός λάου που τον έχουν μάθει να είναι ραγιάς.

  4. Ο/Η Γαβούρ λέει:

    Η ΕΛΕ θεωρείται βήμα «για την ενεργοποίηση του λαού» (Σακοράφα). Γιατί δε θα μπορούσαν να μαζεύουν υπογραφές όχι για ΕΛΕ αλλά για τη διαγραφή του χρέους; Μα επειδή ΔΕΝ συμφωνούν όλοι οι αριστεροί συμμετέχοντες στη διαγραφή -αν και όσοι την στηρίζουν εξακολουθούν να την προπαγανδίζουν με τις μικρές τους δυνάμεις (ελπίζω).
    Οπότε ΕΛΕ, ένεκα μεγαλύτερου δυναμικού που μπορεί να ξεκινήσει.

    Αλλά ακριβώς επειδή οι συμμετέχοντες ΔΕΝ έχουν συμφωνήσει στο βασικό ζήτημα της διαγραφής, αυτό το πρόβλημα θα εμφανιστεί μπροστά τους ΑΝ η ΕΛΕ προχωρήσει. ΑΝ αρχίσει όντως κόσμος να συσπειρώνεται με αφορμή αυτό το εγχείρημα και η κυβέρνηση -λέμε τώρα- αρχίσει να βάζει όρους υλοποίησης της ΕΛΕ, τότε θα γίνει…χαμός.
    Ο ΣΥΝ θα ζητά να διαγραφεί ΕΝΑ μέρος του χρέους (και με το υπόλοιπο;), μέρος της επαναστατικής αριστεράς θα θέλει διαγραφεί όλο και θα απορρίπτει ως ταξικό άδικο και προϊόν -αναγκαστικά αναπόδεικτων- δωροληψιών ακόμη και το χρέος που στοιχειοθετείται νομικά, ενώ άλλο μέρος της επαν αριστεράς δε θα δεχτεί κανένα διάλογο με την κυβέρνηση για το πώς μελετάει κανείς τις πηγές του χρέους.

    Τελικά η μόνη περίπτωση να μην διασπαστεί στο τέλος το σχήμα της ΕΛΕ, είναι να…μην μπορέσει να φτάσει ποτέ σε κανέναν έλεγχο, να της αρνηθεί κάθε πρόσβαση η κυβέρνηση και να το χρεωθεί!

    Ο καθένας τώρα θα ελπίζει ότι ΜΕΧΡΙ να υψωθεί κανένα λαϊκό κίνημα, θα έχει καταφέρει να αποδείξει σε αρκετό κόσμο τη δική του αλήθεια -και μετά…βλέπουμε…

    Αλλά αν υποθέτεις ότι ο κόσμος θα αρχίσει να ενδιαφέρεται για την ΕΛΕ με ΒΑΣΗ ΚΑΙ το «ρεαλιστικό» της πρόσβασης σε στοιχεία που νομιμοποιεί η κυβέρνηση ΚΑΙ την «ενότητα» των δυνάμεων που την απαρτίζουν, αυτός ο κόσμος δεν θα απογοητευτεί σε καθεμία τέτοια περίπτωση;

    Δεν ξέρω τι κόσμο μαζεύει αυτή η ΕΛΕ. Αλλά νομίζω ότι το βασικό ζήτημα για τον κόσμο ΔΕΝ είναι η θεωρητική κατανόηση των αιτιών του χρέους, της έμφυτης απληστίας των τραπεζιτών και της πτώσης του ποσοστού κέρδους. ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΔΕΝ μπορούν να επιτευχθούν από έναν κόσμο που θεωρεί ότι ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να αντισταθεί.Για τους κατοίκους της Κερατέας που έχουν καταφέρει να αντιστέκονται ως τώρα, κανένα χρέος δεν μπορεί να τους πείσει για την αναγκαιότητα των επενδύσεων του Μπόμπολα στην περιοχή τους, την «ανάπτυξη που χρειάζεται η χώρα μέσω των επενδύσεων» κα παραμύθια. Οι ίδιοι κάτοικοι ΑΝ ΧΑΣΟΥΝ στο τέλος, θα αρχίσουν να παραδέχονται: «τελικά κάτι πρέπει να γίνει με το χρέος, αν και κακώς την πληρώσαμε εμείς, χρειάζονται οι επενδύσεις του Μπόμπολα, είναι ανίκανοι να διαχειριστούν τα σκουπίδια οι πολιτικοί μας αλλά τουλάχιστον ας έχουμε δουλειά στην επιχείρηση του Μπόμπολα» κλπ κλπ

    Όλοι αυτοί που μαζεύτηκαν στην ΕΛΕ, μπορούν να συνεννοηθούν και να ΣΥΜΠΡΑΞΟΥΝ για τη στήριξη των απεργών των ΜΜΜ και την Κερατέα; Άμα δε μπορούν, τότε το παιχνίδι δεν έχει νόημα. Και οι διαμάχες που ΠΡΕΠΕΙ να ανακύψουν μέσα στην ΕΛΕ, ΠΡΕΠΕΙ τελικά να κατευθύνουν εκεί.

    Για μερικούς στην Αριστερά, υπάρχει και η λογική «μπαίνουμε όπου έχει κόσμο και λέμε την άποψή μας».Αλλά αυτό είναι επικίνδυνο -γιατί ο κόσμος που θα βρεις εκεί εξαρτάται από το μέρος που τον βρίσκεις. Ενώ κι εσύ ο ίδιος μπορείς να επηρεαστείς από τις ιδέες που ΣΥΝΑΝΑΣΤΡΕΦΕΣΑΙ -εκτός αν έχεις πολύ στέρεες βάσεις.

    Ωστόσο νομίζω ότι οι εξελίξεις στην οικονομία θα προλάβουν την ΕΛΕ και το ζήτημα της στήριξης των αγώνων που θα ξεσπούν θα ξεκαθαρίσει την θέση του καθενός.

  5. Ο/Η Gattaca λέει:

    Η άρνηση πληρωμής του συνολικού χρέους δεν είναι αίτημα προς την σωστή κατεύθυνση. Ένα ποσοστό του χρέους κατέχουν ασφαλιστικά ταμεία, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Οπωσδήποτε δεν θα πρέπει να αφεθούν να καταρρεύσουν. Επίσης υπάρχουν μικροιδιοκτήτες ομολόγων οι οποίοι έχουν τοποθετήσει σε ομόλογα κόπους μιας ζωής. Επιπλέον αν πρόκειται να κρατικοποιηθούν ορισμένες τράπεζες ίσως χρειαστεί να πληρωθούν ένα μέρος των ομολόγων που κατέχουν προκειμένου να επιβιώσουν και να μπορέσουν να χρηματοδοτήσουν την ανάπτυξη. Κατά συνέπεια θεωρώ πως η ΕΛΕ συνιστά ένα ουσιαστικό βήμα μπρος και όχι κατρακύλα στον γκρεμό.

Αφήστε μήνυμα